W książkowym żywiole + przypomnienie o konkursie...

„Obietnica gwiezdnego pyłu” Priscille Sibley

Wydawnictwo: Świat Książki

Wydanie polskie: 11/2013

Liczba stron: 416

Są książki, których nie odkłada się spokojnie na półkę po przeczytaniu. Takie, które szarpią za delikatne struny naszego umysłu, otwierają drzwi do serca i robią w nim demolkę. Do tego typu lektur niewątpliwie zaliczyć można „Obietnicę gwiezdnego pyłu” Priscille Sibley, czyli debiutancką powieść amerykańskiej autorki. Matt i Elle od zawsze darzyli się uczuciem. Wyjątkowym, silnym, pięknym, wręcz magicznym. Wydawało się, że nikt i nic nie jest w stanie zburzyć ich związku. Do pełni szczęścia brakowało im jednak upragnionego dziecka. Elle kilka razy poroniła, ale oboje nie ustawali w drodze do potomstwa. Pewnego dnia ich spokój zburzył wypadek kobiety. Pod wpływem uderzenia w głowę, zapadła w stan śmierci mózgowej. Bohaterka od zawsze twierdziła, że nie chce być sztucznie podtrzymywana przy życiu, więc Matt, choć załamany i zrozpaczony, postanowił dotrzymać obietnicy i odłączyć żonę od aparatury. Ale właśnie wtedy okazuje się, że Elle jest w ciąży. Mężczyzna wiedząc jak bardzo zależało jej na dziecku, decyduje się wstrzymać od tego ostatecznego kroku. Niestety jego matka ma inne zdanie na ten temat. Sprawa trafia do sądu...Ta książka szczerze mną wstrząsnęła. Podczas lektury niejednokrotnie miałam ciarki na ciele z powodu dylematu, przed jakim stanęli bohaterowie tej powieści. Autorka, która z zawodu jest pielęgniarką na oddziale intensywnej terapii dla noworodków z przejęciem, dramatyzmem i bez krzty sztuczności opisała emocje targające ludźmi, od których zależy czyjeś życie. Emocje są bardzo silnie wyrażone a niepewność odnośnie finału całej sprawy trzyma czytelnika do końca w napiętej atmosferze. Sporo tu psychologicznych dylematów, skomplikowanych wyborów i pytań bez odpowiedzi. Słodko-gorzka opowieść o życiu i śmierci, bezgranicznej miłości, poświęceniach, zmaganiach z samym sobą i otoczeniem w obliczu tragedii. Polecam serdecznie. Naprawdę warto sięgnąć po tę książkę! 

Moja ocena 

>>>> 6- / 6 <<<<

-----------------------------------------

„Taniec z aniołem” Ake Edwardson

Wydawnictwo: Czarna Owca

Wydanie polskie: 11/2010

Liczba stron: 432

Lubicie zagłębiać się w policyjne śledztwa? Macie ochotę na tropienie morderców i rozwiązywanie tajemniczych spraw? Cenicie skandynawskie powieści? Jeżeli odpowiedzieliście twierdząco choćby na jedno z tych pytań, to zapraszam Was do książek Ake Edwardsona, szwedzkiego pisarza, którego twórczość znana jest doskonale szerokiej publiczności. „Taniec z aniołem” to pierwszy tom jego wielotomowej serii kryminalnej. Czołową sylwetką całego cyklu jest komisarz policji z Göteborga, Erik Winter. Samotnik, po trzydziestce, pewny siebie i cieszący się szacunkiem wśród współpracowników. Musi zmagać się jednak z kilkoma osobistymi problemami a tu na horyzoncie pojawia się sprawa śmierci pewnego młodego Szweda w Londynie. Potem dochodzi do podobnej zbrodni w Göteborgu. Pozornie to dwie różne sprawy, ale na miejscu zbrodni, którym były pokoje hotelowe znalezione tajemnicze, dziwaczne ślady. Czym są? Kim jest morderca i dlaczego atakuje młodych chłopów? Dla Erika i jego znajomych z pracy będzie to niezwykle trudne i mroczne śledztwo... Po pierwszym spotkaniu z panem Edwardsonem mam pozytywne odczucia. Warto jednak wspomnieć, że nie jest to typowy kryminał, którego akcja skupia się tylko na znalezieniu sprawcy. To bardziej rozbudowana, wielowątkowa powieść, w której autor poruszył wiele kwestii a nie tylko krąży wokół zbrodni. Styl pisarza nie należy do prostych i początkowo można mieć problemy z wdrożeniem się w fabułę, jednak im dalej, tym odbiór lektury jest łatwiejszy. Akcja toczy się na przemian w Londynie i Szwecji, ale nie ma tu szybkich pościgów czy ciągłych strzelanin. I bardzo dobrze! Emocji jednak nie brakuje, podobnie jak i napięcia czy sekretów, które powinny ujrzeć światło dzienne. „Taniec z aniołem” to ciekawa powieść kryminalno-obyczajowa z mocno rozwiniętą częścią psychologiczną. Polecam serdecznie a sama wkrótce zabieram się za kolejny tom! 

Moja ocena 

>>>> 5- / 6 <<<<

-----------------------------------------

„Wtedy pojawiłaś się ty” Jennifer Weiner

Wydawnictwo: Sonia Draga

Wydanie polskie: 09/2013

Liczba stron: 400

Jennifer Weiner to amerykańska pisarka , autorka bestsellerowych powieści, których łączny nakład sięgnął już kilkunastu milionów. Jedną z jej książek zekranizowano a w rolach głównych wystąpiła Cameron Diaz i Shirley Maclaine. Tym dziwniej się czułam, że jeszcze nic tej autorki nie przeczytałam. Całe szczęście pojawiła się okazja, aby nadrobić zaległości, ponieważ w moje ręce wpadła książka „Wtedy pojawiłaś się ty”. Fabuła jest o tyle ciekawa, że poznajemy historię kilku różnych kobiet. Jules Strauss to studentka prestiżowego uniwersytetu Princeton, która aby pomóc ojcu, zamierza sprzedać własne komórki jajowe. Annie Barrow w młodym wieku zaszła w ciążę. Obecnie ma dwójkę dzieci i jest na utrzymaniu męża, ale nie jest im lekko. Wtedy wpada na nietypowy pomysł, jak poprawić rodzinne finanse. India Bishop to kobieta po czterdziestce, która przeszła gruntowną metamorfozę. W NY zakochuje się w majętnym mężczyźnie, któremu chce urodzić dziecko. Niestety naturalne metody zawodzą. I właśnie wtedy losy trzech kobiet się przecinają. Czekaja ich niełatwe chwile, trudne wybory i liczne wewnętrzne dylematy. Tematyka podjęta przez autorkę jest bardzo aktualna i prawdziwa do bólu. Z wrażliwością i ciepłem pisarka kreśli portret kilku kobiecych sylwetek, z których każda zmaga się z własnymi bolączkami. Nie brakuje tu jednak lekkości i humoru, więc ogólny wydźwięk lektury nie jest przygnębiający a po prostu wciągający i przyjemny w odbiorze. Język nie należy do wyszukanych, ale z drugiej strony całość czyta się szybko, więc jest to spory plus. Przyszykujcie się na intrygującą historię, niemałe emocje i  zaskakujący finał. Polecam!! 

Moja ocena 

>>>> 5- / 6 <<<<

-----------------------------------------

„Upadające Królestwa” Morgan Rhodes

Wydawnictwo: Gola

Wydanie polskie: 10/2013

Liczba stron: 510

Morgan Rhodes to kanadyjska pisarka, która pseudonimem wydała kilka powieści o zjawiskach paranormalnych. Jednak sławę przyniósł jej cykl z kręgu high fantasy. Pierwszy tom, czyli „Upadające Królestwa”, całkiem niedawno trafił w moje ręce. Byłam ciekawa o czym jest i czy ten typ literatury przypadnie mi do gustu. Szybko się okazało, że niepotrzebnie się przejmowałam. Mytica to kraina otoczona przez Morze Srebrne i podzielona na kilka królestw. Od lat nie było między nimi wojen a magia to zamknięty przedział, schowany głęboko w przeszłości. Niestety ten pozorny spokój zostaje zburzony. Zaczynają się intrygi, spiski, knucia, tajne układy i niespodziewane zdrady. W tym niepewnym świecie dziwnym trafem krzyżują się losy czwórki bohaterów. Cleo to księżniczka, która od małego miała wszystko czego zapragnie. A mimo to, wyrusza na terytorium wroga, aby odszukać magię, która mogłaby przywrócić pokój. Jonas natomiast nie może spokojnie stać z założonymi rękoma, gdy mieszkańcy jego ojczyzny są pod uciskiem. Jako buntownik zamierza stanąć na czele pierwszego od lat powstania. Jest jeszcze czarodziejka Lucia, adoptowana i wychowana przez królewską rodzinę, która w końcu odkrywa prawdę o tym, kim jest oraz skąd się wywodzi. Ostatnim bohaterem z czwórki jest Magnus, syn króla, następca do objęcia tronu, który przekona się, że nie siła jego miecza jest najważniejsza... Pierwsze spotkanie z autorką uważam za udane. Pani Rhodes z licznych szczegółów oraz bogatej wyobraźni utkała misterny, bardzo wciągający świat, który kusi i ciekawi. Bohaterowie są bardzo dobrze nakreśleni, zmagają się z licznymi problemami i pytaniami o swoją tożsamość jak i przyszłość, jaka ich czeka. Akcja jest dynamiczna, emocje niemałe, napięcie dawkowane z umiarem, więc aż do ostatniej strony nie nudzimy się. Już nie mogę doczekać się kolejnej części. Polecam i pozdrawiam! 

Moja ocena 

>>>> 5 / 6 <<<<

-----------------------------------------

„Pałac” Emma Cavalier

Wydawnictwo: Amber

Wydanie polskie: 10/2013

Liczba stron: 288

Emma Cavalier to francuska bibliotekarka, która w swojej debiutanckiej książce „Pałac", dała się ponieść wodzom fantazji i stworzyła unowocześnioną wersję klasycznego dzieła literatury erotycznej - „Historii O”. Bohaterką jest Pauline, młoda, niewinna absolwentka bibliotekoznawstwa, która otrzymuje propozycję pracy przy porządkowaniu archiwum rodziny Andringer. Dokumenty znajdują się w należącym do nich Pałacu Charmoie. Dziewczyna cieszy się nowymi możliwościami, jakie przed nią stają i zawiera umowę z tajemniczym, przystojnym pracodawcą, Julienem. Niestety Pauline wkrótce na własne oczy zobaczy, że w pałacu odbywają się erotyczne schadzki i seksualne orgie. Na dodatek odkryje sporo kontrowersyjnych sekretów w rodzinnych archiwach. Świat o którym do tej pory nie miała pojęcia wkracza w jej życie z całym mrocznym urokiem a mistrzem i przewodnikiem po nim będzie nikt inny jak Julien. To właśnie ten mężczyzna pokaże delikatnej i niedoświadczonej kobiecie czym jest poddanie i uległość, ból i rozkosz, zmysłowość i siła. Czy Pauline będzie potrafiła zaakceptować ten nieznany jej skrawek siebie? Czy odnajdzie w tej niecodziennej przygodzie swoje pragnienia i fantazje? Zapraszam do książki! Cóż mogę napisać? To przede wszystkim erotyk z kręgu BDSM, który czyta się szybko i z lekkością. Niektóre sceny przerażały, szokowały i wywoływały skrajne emocje. Dziwne była jednak wytrzymałość Pauline, które choć nigdy nie była traktowana pejczem, potrafiła wytrzymać pokaźną chłostę czy nie drgnąć przy przyjmowaniu dotkliwej kary. Ale poza tym, nie można odmówić autorce pomysłu, choć schematyczności w tym przypadku też nie da się uniknąć. Zbyt dużo bowiem jej podobnych lektur na rynku księgarskim. Nie oznacza to jednak, że będziemy się nudzić. Akcja jest prowadzona bez przestojów, emocje są silne a tlące się w tle uczucie między bohaterami, ma w sobie coś z romantyczności. Polecam, zwłaszcza jeżeli lubicie pikantniejsze lektury:). 

Moja ocena 

>>>> 4,5 / 6 <<<<

-----------------------------------------

„Wiedeńska gra” Carla Montero

Wydawnictwo: Rebis

Wydanie polskie: 11/2013

Liczba stron: 380

Carla Montero to hiszpańska pisarka, która. Miałam okazję przeczytać jej książkę „Szmaragdowa tablica”, która wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Właśnie dlatego zabrałam się za powieść, którą zadebiutowała, czyli „Wiedeńską grę”.  Akcja rozgrywa się na początku XX wieku. W jednej chwili młoda, piękna Isabel Alsasua nie dość, że traci oboje rodziców, to jeszcze zostaje bezceremonialnie porzucona przez narzeczonego, z którym planowała spędzić resztę życia. Całe szczęście w tych trudnych chwilach bogata ciotka, księżna związana z cesarskim dworem Franciszka Józefa, proponuje jej wyjazd do Wiednia. To właśnie tu, w miejscu, gdzie zetknęła się tradycja z nowoczesnością, niewinna Hiszpanka wkracza w świat, w którym rządzą intrygi, sekretne układy i spiski. Dziewczyna szybko wzbudza niemałe zainteresowanie licznych adoratorów i zostaje wplątana w rozgrywki, które toczą się za niewidzialną kurtyną. Widmo wojny zbliża się nieubłaganie, nastroje wśród społeczeństwa są niespokojne. Dyplomaci próbują jej zapobiec, ale pewna tajna organizacja robi wszystko, aby doszło do starcia. Za pozorami bogactwa, przepychu i zabawy trwa sekretna wojna. Tajemnice i konszachty są codziennością, a zaufanie trzeba ostrożnie lokować. Jak w tym wszystkim odnajdzie się Isabel? Zapraszam do książki! Carla Montero stworzyła lekturę, która wciąga od pierwszych stron, trzyma w napięciu i niepewności oraz nie pozwala na chwilę znudzenia. Jest to powieść szpiegowska, w której nie brakuje historycznych smaczków, sensacyjnych motywów, przygody oraz obyczajowych wątków. Możecie liczyć na wiele zagadek, nieprzewidywalnych zwrotów akcji, niedomówień, gry prowadzonej przez autorkę z odbiorcą oraz swoistego, mrocznego klimatu. Polecam tę fascynującą, pełną pasji i emocji powieść. 

Moja ocena 

>>>> 5,5 / 6 <<<<

-----------------------------------------------------------

 Przypominam o odbywającym się konkursie z okazji Trzecich Urodzin Bloga:). Jeszcze tylko dzisiaj możecie zgłaszać się po nagrody. Więcej informacji: KLIK:)

Kilka dni wolnego, czyli nadrabianie książkowych zaległości:)

„Całkiem inna historia” Hakan Nesser

Wydawnictwo: Czarna Owca

Wydanie polskie: 08/2011

Liczba stron: 528

Niedawno miałam przyjemność poznać książkę „Człowiek bez psa” szwedzkiego pisarza, Hakana Nessera. Była to pierwsza część kryminalnego cyklu, dlatego nie mogłam sobie odmówić kontynuacji. „Całkiem inna historia” to drugi, jeszcze lepszy od swojej poprzedniczki, tom serii z inspektorem Barbarottim w roli głównej. Co tym razem przyszykował nam autor? Otóż ktoś zaczyna mordować z pozoru niezwiązanych ze sobą ludzi. Psychopata ma jednak misternie skonstruowany plan i nie działa przypadkowo. Na dodatek każdorazowo przed zabójstwem kolejnej osoby, wysyła listownie informację do policji, co zamierza zrobić. Media szybko podejmują kontrowersyjny temat i wyszydzają stróżów prawa za nieudolność i opieszałość. Czas mija a inspektor Gunnar nie może rozwikłać tożsamości sprawcy. Śledztwo robi się coraz bardziej zawiłe a pobudki mordercy niezrozumiałe. Wiadomo tylko, że Szwedzi, którzy padają ofiarą szaleńca, kilka lat temu spędzili ze sobą wspólny urlop, ale od tego czasu ich ścieżki się rozbiegły. O co w tym wszystkim chodzi? Jaki będzie finał tej sprawy? Zapraszam do książki! Polubiłam głównego bohatera, Barbarottiego za to, że jest bardzo namacalny. Człowiek z krwi i kości a nie agent o nadnaturalnie przenikliwym umyśle, który co chwilę wpada na genialne i nietuzinkowe pomysły. Jego osobowość jest realistycznie nakreślona. Analizuje, próbuje dociec prawdy, łączy strzępy tropów i kojarzy fakty, ale również popełnia błędy, prowadzi polemikę z Bogiem i ma wiele wątpliwości odnośnie pracy jak i swojego życia osobistego. Akcja jest wartka, intryga kryminalna zawiła a napięcie stopniowane z wyczuciem. Tajemniczy klimat i niepewność odnośnie mordercy będą nam towarzyszyć aż do zaskakującego finału. Niektóre wątki zostaną tu rozwiązane, inne pozostawione bez wyjaśnienia, dlatego z przyjemnością sięgnę po trzeci tom. Jeżeli lubicie skandynawskie książki i macie ochotę na zagadkową fabułę z psychopatą w tle, to zapraszam do książki! 

Moja ocena 

>>>> 5 / 6 <<<<

 ------------------------------------------

„Klub Porcelanowej Filiżanki” Vanessa Greene

Wydawnictwo: Świat Książki

Wydanie polskie: 11/2013

Liczba stron: 320

„Klub Porcelanowej Filiżanki” autorstwa brytyjskiej powieściopisarki Vanessy Greene, to kolejna książka z serii Leniwa Niedziela wydawnictwa Świat Książki. Jest to pozycja, która idealnie nada się na wolny, samotny wieczór, gdy za oknem pada deszcz lub śnieg. Kiedy mamy zły humor, jesteśmy zmęczeni lub zrezygnowani, ta lektura podniesie Was na duchu, tchnie odrobinę ciepła i nadziei na lepsze jutro. Bohaterkami są trzy kobiety. Jenny, Maggie i Alison początkowo nie mają ze sobą nic wspólnego, jednak pewnego dnia spotykają się przypadkiem na pchlim targu i każda z nich oczarowana jest pięknym porcelanowym serwisem. Zamiast zacząć się kłócić, postanawiają wspólnie go kupić i wymieniać się jego użytkowaniem. To wydarzenie wiele zmieni w ich życiu. Powoli między kobietami tworzy się niezwykła nić przyjaźni, która pomoże przetrwać trudne chwile. Jenny oczekuje ślubu z mężczyzną, którego darzy uczuciem, ale pewna osoba z przeszłości może zniszczyć jej marzenia. Maggie rozstała się z mężem i oddaje się w pełni pracy, ale wkrótce demony minionych lat na nowo wkroczą w jej życie. Alison natomiast czeka pewna niespodzianka, która wywróci jej uporządkowany świat do góry nogami. Trójkę kobiet o odmiennych charakterach i poglądach złączy prawdziwa, damska przyjaźń, która zostanie wystawiona na niejedną próbę... Ciekawa, lekko napisana historia, którą czyta się z przyjemnością. Opowieść o rodzinnych tajemnicach, zawiłych relacjach międzyludzkich, trudnych wyborach i słodko-gorzkim życiu, które często potrafi zaskakiwać, nie zawsze przyjemnie. Dobrze wtedy mieć bliską przyjaciółkę, albo i dwie, które wspólnie pomogą przejść przez trudny okres. Polecam tę ciepłą, emocjonalną i kobiecą powieść! 

Moja ocena 

>>>> 5- / 6 <<<<

 ------------------------------------------

„Dziecko śniegu” Eowyn Ivey

Wydawnictwo: Pascal

Wydanie polskie: 10/2013

Liczba stron: 448

Kiedy w moje ręce wpadła książka „Dziecko śniegu” Eowyn Ivey, od razu wiedziałam, że mam do czynienia z wyjątkową lekturą. Cudowna okładka w twardej oprawie, enigmatyczny opis z tyłu oraz fakt, że powieść była nominowana do nagrody Pulitzera sprawiły, że od razu zabrałam się za jej czytanie. Rok 1920. Jack i Mabel to bezdzietne małżeństwo, które od zawsze pragnęło mieć potomstwo. Niestety los zadecydował inaczej, więc muszą zmagać się z poczuciem pustki i samotnością. Postanawiają przenieść się z dala od ludzi i zaznać nieco wytchnienia na Alasce. W ten sposób próbują na nowo ułożyć swoje życie. Dni płyną im na ciężkiej pracy, koniecznej aby przetrwać w tych trudnych warunkach. Pewnego wieczoru, kiedy to zaczął prószyć pierwszy śnieg, Jack i Mabel odnajdują chwilę, aby poczuć szczyptę szczęścia i magię tej niezwykłej chwili. Bawiąc się białym puchem zaczynają budować ze śniegu dziewczynkę, ubierają ją i zmęczeni wracają do domu. I wtedy zdarza się cud. Rano nie ma już figurki ze śniegu, ale za to pozostały ślady niewielkich stópek prowadzące do okolicznego lasu oraz postać dziecka wyglądająca między drzewami... Cóż za przepiękna, wzruszająca historia! Od pierwszych chwil autorka wprowadza czytelnika w świat pełen tajemnic i czaru, który zmienia się wraz z kolejnymi stronami. Nie wiemy do końca jak potoczą się losy przygnębionego małżeństwa i eterycznej, zagubionej dziewczynki. Czym jest dziecko, które zrodziło się ze śniegu? Wyobraźnią czy prawdziwym cudem? Prawdą czy fatamorganą? Skuty lodem i oprószony śniegiem obszar wydaje się złowrogi, ale to właśnie czystość i surowość tego klimatu oczarowuje. Nie ma co ukrywać, że barwne, zapierające dech w piersi opisy krajobrazu Alaski dodały niesamowitego wymiaru całej opowieści i jeszcze bardziej ją wzbogaciły. Plusem jest również baśniowa atmosfera, plastyczny język oraz poetyckość przekazu. Piękna, przepełniona smutkiem i nadzieję, tęsknotą i radością, marzeniami i rzeczywistością historia, która wywołuje potok emocji i refleksji, porusza umysł i serce oraz pozostaje w pamięci na długo. Polecam! 

Moja ocena 

>>>> 6- / 6 <<<<

 ------------------------------------------

„Kwiaty nie są konieczne” Cari Quinn

Wydawnictwo: Amber

Wydanie polskie: 10/2013

Liczba stron: 240

Jaki jest niezawodny sposób na chandrę? Oczywiście lekka, przyjemna w odbiorze książka z kręgu tych „niegrzecznych”:). „Kwiaty nie są konieczne” Cari Quinn to właśnie taka lektura. Jest to pierwszy tom cyklu, który w USA szybko stał się bestsellerem. Bohaterką jest Alexa Conroy, młoda i przebojowa dziewczyna, która prowadzi kwiaciarnię. Niestety w obecnych czasach własny interes zawsze jest ryzykowany i przekonała się o tym nasza bohaterka. Klienci porzucili ją na rzecz innego sklepu i teraz Alexa ledwo jest w stanie utrzymać swój biznes. Decyduje się więc sprzedać mieszkanie a sama przenosi się do klitki nad kwiaciarnią. Lokum wymaga gruntownego remontu. Całe szczęście na horyzoncie pojawia się przystojny, umięśniony budowlaniec. Wytatuowany i wykolczykowany mężczyzna, szybko zawraca w głowie dziewczynie. Mimo że remontuje dom, daleko mu do typowego majstra. Co ukrywa? Dlaczego jest taki tajemniczy? I tak irytująco pociągający? Oj, będzie się działo! Typowy romans napisany z dużą dozą lekkości i licznymi niespodziankami. Możecie przyszykować się na pikantne momenty, nieco sprzecznych emocji, dużo humoru i zabawnych sytuacji oraz szczyptę erotyki. Główni bohaterowie i ich perypetie przedstawione są ciekawie a całość napisana jest prostym i przystępnym językiem. Plusem jest również fakt, że choć część wydarzeń możemy bez trudu przewidzieć i tak nie nudzimy się podczas czytania i po zamknięciu książki mamy ochotę sięgnąć po kolejną część. Jeżeli lubicie romantyczne opowieści i potrzebujecie wytchnienia po ciężkim dniu, to powyższa powieść przypadnie Wam do gustu. Polecam i pozdrawiam! 

Moja ocena 

>>>> 4,5 / 6 <<<<

 ------------------------------------------

„Zbrodnia i kojot” Kevin Hearne

Wydawnictwo: Rebis

Wydanie polskie: 10/2012

Liczba stron: 416

Kevin Hearne to amerykański nauczyciel z zawodu a z zamiłowania pisarz i artysta. Jego fantastyczno-przygodowy cykl Kroniki Żelaznego Druida, przyniósł mu światowy rozgłos. Kilka części tej serii już za mną a dziś pod lupę wezmę czwarty tom, czyli książkę „Zbrodnia i kojot”. Po ostatnich wydarzeniach, kiedy to Atticus O’Sullivan, ostatni druid, narobił zamieszania w świecie bogów nordyckich zwanym Asgard, część jego wrogów zginęła, ale to nie koniec jego problemów. Bogowie piorunów, którym zalazł za skórę i porządnie wkurzył, ruszają za nim w pościg. Żądni zemsty nie odpuszczą mu tak łatwo. Całe szczęście jest jeszcze Kojot, indiański bóg oszustów. Atticus i nowy sprzymierzeniec obmyślają więc misterny i chytry plan, który będzie ocierać się o śmierć. Pozorowaną śmierć, warto by dodać. Ale pomoc Kojota ma swoje konsekwencje i O’Sullivan musi teraz dodatkowo zmagać się z krwiożerczymi skórokształtnymi. Kiedy wszystko układa się całkiem nieźle, wtedy nadchodzi niespodziewany cios. Zdrada! Kto się jej dopuścił? Nawet się nie domyślicie;). Biedny i zdołowany druid obiecuje sobie, że drugi raz nie da się oszukać. Ale czy aby na pewno? Świetny dalszy ciąg przygód nieszablonowego bohatera w nietypowym świecie. Akcja porywa nas od progu i niczym w kołowrotku przeskakuje z jednego wydarzenia w drugie. Cały czas coś się dzieje, więc o znudzeniu nie może być mowy. Co więcej, pojawiają się nowi bohaterowie, inne wierzenia, nowe tajemnice. Nie zabraknie swoistego dla tego cyklu humoru i ironii, świetnych dialogów i ripost oraz powalających pomysłowością scen. Ta seria to istna gratka dla miłośników fantastyki i powieści przygodowych. Polecam! 

Moja ocena 

>>>> 5 / 6 <<<<

 -----------------------------------------

„Kochać mocniej” Lisa Gardner

Wydawnictwo: Sonia Draga

Wydanie polskie: 09/2013

Liczba stron: 376

„Kochać mocniej” to jedna z wielu świetnych powieści autorstwa amerykańskiej pisarki, Lisy Gardner. Miałam przyjemność przeczytać kilka książek tej popularnej autorki i za każdym razem potrafiła mnie wciągnąć w swój świat, wzbudzić silne emocje oraz wywołać dreszcz napięcia. Tak też było i w tym przypadku. Detektyw D.D. Waren ponownie będzie musiała rozwikłać tajemniczą zagadkę śmierci. Ofiarą jest 42-letni Brian Darby zastrzelony z broni swojej żony, Tessy Leoni, funkcjonariuszki policji stanowej. Kobieta twierdzi, że była to obrona własna, co mogą potwierdzać liczne siniaki i zadrapania na jej ciele. Sprawa wydaje się dość oczywista, ale to tylko pozory. Całość komplikuje fakt zaginięcia 6-letniej dziewczynki, córeczki Tessy a kobieta nie zamierza udzielać jakichkolwiek informacji na ten temat prowadzącym śledztwo. Zaczynają się dramatyczne poszukiwania dziecka. Tymczasem Warren na czas prowadzenia tej kryminalnej sprawy, połączyła siły z byłym partnerem, Bobbym Dodge’em. Powoli zaczyna też zagłębiać się w przeszłość funkcjonariuszki, odkrywa sekrety, wnika w jej psychikę. Czego się dowie? Czy w porę dowie się o co w tym wszystkim chodzi? Zapraszam do książki! Muszę przyznać, że autorka z każdą kolejną książką dopracowuje swój styl i w powyższej pozycji pokazała nam mocno zawiłą fabułę, która wciąga i nie daje wytchnienia. Intryga goni intrygę, sylwetki poszczególnych postaci są szczegółowo i realistycznie nakreślone a klimat iście mroczny i przesycony niepewnością co do dalszych wydarzeń. Akcja jest płynna i bez przestojów, więc nikt nie poczuje się znudzony. Co więcej, smaczki z prowadzonego kryminalnego śledztwa, będą tu przeplatane problemami osobistymi bohaterki, dzięki czemu udało się autorce stworzyć niezwykły, psychologiczno-obyczajowy thriller. Polecam serdecznie! 

Moja ocena 

>>>> 5,5 / 6 <<<<

I znowu Was pomęczę książkami:P

„Miasto ślepców” Jose Saramago 

 

Wydawnictwo: Rebis

Wydanie polskie: 09/2013 (wznowienie)

Liczba stron: 352

Jose Saramago to portugalski laureat literackiej Nagrody Nobla. Miałam przyjemność przeczytać kilka książek tego pisarza i największe wrażenie zrobiła na mnie pozycja „Miasto ślepców”, która jest jednocześnie najbardziej znaną książką tego autora. Pewnego dnia, zupełnie niespodziewanie, wzrok traci mężczyzna. Chwilę potem kolejne osoby zaczynają zgłaszać podobne objawy. Epidemia ślepoty szybko się szerzy, więc miasto zamyka ich w opuszczonym szpitalu psychiatrycznym. Początkowo każdy się oszołomiony, przestraszony i pełen obaw, ale potem w obliczu tej tragedii zaczyna dochodzić do głosu prawdziwa natura człowieka z jej mrocznymi przejawami. Zaraza nie ominęła dzieci, kobiet i osób starszych, ale także zdegenerowanych przestępców, złodziei i najgorszych typów spod ciemnej gwiazdy. Choć rząd początkowo starał się opanować chorobę zakaźną, potem zostawia ich samym sobie, co przyczyniło się do dramatycznych wydarzeń. Walka o przetrwanie z każdym dniem staje się bardziej zaciekła i krwawsza. Co jesteśmy w stanie zrobić, aby przeżyć? Jak wiele potrafimy poświęcić ze swojej cywilizacyjnej ogłady i jak bardzo nagiąć zasady, aby zdobyć żywność lub wodę? Gdzie jest granica? Niesamowicie realistycznie nakreślona wizja upadku człowieczeństwa w obliczu sytuacji skrajnych. Sporo się tu dzieje, choć sama akcja nie pędzi na złamanie karku. Ważniejsza jest warstwa refleksyjna czy emocjonalna, która mocno oddziałuje na czytelnika, nawet po zamknięciu książki. Pisarz bowiem nie szczędzi nam szokujących i wstrząsających opisów, które silnie stymulują wyobraźnię a także tworzy zaskakujące i złożone sylwetki bohaterów. Książka łączy elementy fantastyczne, psychologiczne, filozoficzne... Polecam z czystym sercem! 

Moja ocena

>>>> 6 / 6 <<<<

„Sukkub” Edward Lee (WYDANIE KOLEKCJONERSKI)

Wydawnictwo: Replika

Wydanie polskie: 08/2012

Liczba stron: 328

Edward Lee to amerykański mistrz horroru ekstremalnego! Jego książki szokują, przerażają, wwiercają się w czytelnika i jeszcze długo po odłożeniu lektury na półkę, nie pozwalają o sobie zapomnieć. Ostatnio wpadło mi w ręce kolekcjonerskie wydanie „Sukkuba”. Pozycja ta, oprócz głównej powieści, zawiera dodatkowo świetny, obszerny wywiad z autorem oraz opowiadanie „Matka”. Sam „Sukkub” to historia prawniczki Ann Slavik, która wraca w rodzinne strony, aby naprawić relacje z umierającym ojcem i ułożyć swoje życie na nowo. Jednak to co znajdzie w małym miasteczku Lockwood przejdzie jej najśmielsze wyobrażenia i nie będzie mogło się równać nawet z najgorszymi koszmarami sennymi. Rozpusta, perwersja, pokaźna dawka strachu i tajemnic. A to nawet nie jest wstęp! Lektura zdecydowanie jest przeznaczona dla czytelników dorosłych, ale przede wszystkich odważnych i chcących zasmakować w czystym lęku i strachu. Miłośnicy mrocznych, ekstremalnych wrażeń, dobitnych opisów i grozy w najczystszej postaci będą z pewnością usatysfakcjonowani. W tym wydaniu dodatkowo znalazło się opowiadanie „Matka”, które również ocieka kontrowersją, szokiem i ... pewną dawką obrzydliwości. Ale efekt piorunujący i niezapomniany;). Cóż mogę dodać? Jeżeli lubicie być zaskakiwani w najmniej oczekiwanym momencie, chcecie testować swoje granice literackie, jesteście żądni skrajnych wrażeń a jednocześnie jesteście gotowi na porażającą dawkę przygód i emocji, to koniecznie musicie sięgnąć po książki Edwarda Lee! 

Moja ocena

>>>> 5 / 6 <<<<

Link do wersji podstawowej „Sukkuba” - KLIK:)

  

„Kijem i mieczem” Kevin Hearne

Wydawnictwo: Rebis

Wydanie polskie: 07/2013

Liczba stron: 368

„Kijem i mieczem” Kevina Hearne’a to kolejny tom przygód ostatniego druida Atticusie O'Sullivanie. Miałam okazję przeczytać dwie pierwsze części, które wspominam z uśmiechem na ustach i jako świetną rozrywkę. Czy i tym razem było podobnie? Zdecydowanie tak! Akcja rozgrywa się kilkanaście lat po wydarzeniach z poprzednich tomów, ale pisarz umiejętnie streszcza nam to, co działo się przez ten czas. Druidzi mają w końcu szansę na odrodzenie, ale nie podoba się to niektórym stworzeniom, które najlepiej widzieliby druidów jako gatunek wymarły. W końcu przecież Atticus ma trochę wrogów, którzy będą za wszelką cenę starali się go powstrzymać. I tu rozpoczyna się tytułowa walka kijem i mieczem:). Powyższy cykl należy do urban fantasy. Nie sądziłam, że tak bardzo spodoba mi się ta seria, ale spędziłam z nią przyjemne czas. Idealna na odprężenie po ciężkim dniu! Ogromny plus ze sporą dawką humorystycznych wstawek, wartkiej akcji, nieprzeciętnych i pełnych ironii, sarkazmu oraz pyskowania dialogów. Nie sposób się nudzić. I jeszcze ten niesamowity klimat! Co więcej, cała plejada zaskakujących i oryginalnych bohaterów oraz lekkość w kreowaniu wydarzeń to dodatkowe atuty. Z pewnością czeka nas wiele przygód, wyzwań, nietypowych zwrotów w fabule i dużo zabawy. Idealna książka na wszelkie smuteczki. Polecam gorąco! 

Moja ocena

>>>> 5 / 6 <<<<

TOM 1 - NA PSA UROK - KLIK:) 

TOM 2 - RAZ WIEDŹMIE ŚMIERĆ - KLIK:) 

„Miłość, zazdrość i arszenik” Anna M. Zawadzka

Wydawnictwo: Replika

Wydanie polskie: 05/2013

Liczba stron: 328

Ostatnio sporo spraw zaprząta mój umysł, więc zmęczona codziennymi obowiązkami musiałam sięgnąć po nieco lżejszy kaliber książki. Przeglądając swoje zbiory natrafiłam na „Miłość, zazdrość i arszenik” Anny Zawadzkiej, która z opisu wydawała się idealnie spełniać moje oczekiwania. Bohaterką jest młoda kobieta, Ludmiła Groszek, która samodzielnie wychowuje kilkuletnią córeczkę. Jest początkującą lekarką, ale lubi to co robi. Poza tym ma wiernych przyjaciół i wspierająca rodzinę. Jej życie jest dość spokojne i poukładane. Ale do czasu! Już wkrótce czeka ją niemała ilość dziwnych wydarzeń a wszystko zaczęło się od zniknięcia zwłok mężczyzny ze szpitala, w którym pracuje bohaterka. Potem wydarzenia toczą się już lawinowo. Ogłuszenie Lutki, nietypowy atak żelazkiem na sąsiada, próba porwania córeczki... Ale najlepsze dopiero przed nami:). Tak, takiej książki było mi potrzeba. Lekkiej, niezobowiązujące, z poczuciem humoru. Jest to napisana lekkim piórem komedia z delikatnym wątkiem sensacyjnym i miłosnym. Do tego warto wspomnieć o ciekawych sylwetkach bohaterów, sporej ilości akcji, tajemnic i niespodzianek czekających na czytelników. Nie nudziłam się ani trochę i bardzo przyjemnie spędziłam czas z tą książką. Jeżeli i Wy macie ochotę na zabawną i lekką opowieść, to zdecydowanie warto sięgnąć po „Miłość, zazdrość i arszenik”:). 

Moja ocena 

>>>> 5- / 6 <<<<